Islam Without Extremes: A Muslim Case For Liberty

Islam Without Extremes: A Muslim Case For Liberty



DOWNLOAD FREE INTRODUCTION

ORDER ONLINE FROM AMAZON



Interviews: NPR
Reuters
National Review Online
The Economist
Today’s Zaman



Reviews: Wall Street Journal
Kirkus Reviews
Acton Institute
Amazon
Revival.co.uk






“From furious reactions to the cartoons of Prophet Muhammad to the suppression of women, news from the Muslim world begs the question: is Islam incompatible with freedom? With an eye sympathetic to Western liberalism and Islamic theology, Mustafa Akyol traces the ideological and historical roots of political Islam. The years following Muhammad’s passing in 632 AD saw an intellectual “war of ideas” rage between rationalist, flexible schools of Islam and the more dogmatic, rigid ones. The traditionalist school won out, fostering perceptions of Islam as antithetical to modernity.







However, through his careful reexamination of the currents of Muslim thought, Akyol discovers a flourishing of liberalism in the nineteenth-century Ottoman Empire and the unique “Islamo-liberal synthesis” of present-day Turkey. Only by accepting a secular state, he powerfully asserts, can Islamic societies thrive. Persuasive and inspiring, ISLAM WITHOUT EXTREMES offers a desperately needed intellectual basis for the reconcilability of Islam and religious, political, economic, and social freedoms.” — Publisher (W.W. Norton)

Özgürleştiren Gerçek

Türkiye’deki laik kesimin bir sorunu, muhafazakar kesimle aralarındaki “sınıfsal” çelişkinin bir sonucu olarak, dinden felsefi düzeyde dahi uzak kalması. Bunun doğal bir sonucu da, dini geleneğin içerdiği “nasihat”lardan tümüyle yoksun (ve dolayısıyla da epey kuru ve yüzeysel) bir hayat algısına sahip olması.



Oysa “nasihat istersen ölüm yeter” dersinin sırrına varmak için, illa muhafazakar olmak gerekmiyor. Müslüman olmak dahi gerekmiyor. Bakın, Apple Bilgisayar’ın ünlü CEO’su Steve Jobs, 2005 yılında Stanford Üniversitesi’nde verdiği bir konferansta şöyle demiş:



“Yakında ölmüş olacağımı bilmek, hayattaki büyük kararları verirken bana en çok yardım eden araç oldu. Çünkü başka her şey; tüm dışsal beklentiler, gurur, utanç ve başarısızlık korkuları, tüm bunlar ölüm karşısında yok oluyor ve geriye sadece gerçekten önemli olan şey kalıyor. Öleceğinizi akılda tutmak, kaybedecek bir şeyleriniz olduğunu düşünme tuzağına düşmemek için bildiğim en iyi yoldur. Zaten çıplaksız. Kalbinizin sesini dinlememek için bir sebep yok.”



Bunu ilk okuduğumda aklıma bir soru gelmişti, yine sorayım:



Steve Jobs gibi kreatif dehaların Türkiye’den pek çıkmaması, acaba laiklerin hep sandığı gibi “dini dogmaların” fazla güçlü olmasından değil, aksine insanlara ilham verecek, onları vasatlıktan çekip kurtaracak “dini hakikatlerin” yeterince kavranamayışından olmasın?



NOT I: Söz konusu ilhamı aramak isteyenlere, genç akademisyen Emre Dorman’ın yazdığı harika bir kitabı tavsiye edeyim: “İnsanlar Uyurlar, Ölünce Uyanırlar


MUSTAFA AKYOL-STAR  gazetesindeki 16-05-2011  tarihli  ' Ölümü düşünmenin faydaları' yazısından alıntılanmıştır.

Peki neden böyle bir çifte standart var Müslüman kamuoyunda?

Müslüman Müslümanı Öldürünce


Hatırlayın; İsrail’in Gazze’ye karşı düzenlediği zalim “dökme kurşun” operasyonu Türkiye’de ne kadar büyük tepki uyandırmıştı. Onbinlerce insan sokaklara dökülmüş, İsrail’in devlet terörünü haklı bir öfkeyle lanetlemişti.




Aradan zaman geçti, “Arap Baharı” geldi. Kansız başlayan bu demokratik dalga, çok geçmeden önce Kaddafi’nin sonra da diğer diktatörlerin devlet terörüne çarptı. Kaddafi’nin kiralık askerleri, isyan bölgelerini bombalayarak binlerce muhalifi öldürdü.





Aynı filmin devamı, şu günlerde Suriye’de oynuyor. Esad rejiminin güvenlik güçleri, muhalif göstericilere ateş açıyor. Ölü sayısının beş yüzü bulduğu söyleniyor.






Ama nedense İsrail’in devlet terörü karşısında gösterdiğimiz tepkiyi Kaddafi’nin veya Esad’ın devlet terörü karşısında göstermiyoruz. Medyadaki reaksiyonun dozu düşük. Sokaklara dökülen pek kimse yok. Email gruplarından hararetli mesajlar gelmiyor.



Hatta, enteresandır, tepki geliyorsa da en çok “Libya’yı hedef alan haçlı saldırısı”na geliyor. Yani, Kaddafi’nin binlerce sivili öldürmesi bizi o kadar kızdırmıyor da, NATO uçaklarının Kaddafi güçlerini bombalaması çok kızdırıyor.

...
Mustafa Akyol
27 Nisan 2011 tarihli Star gazetesinde yayınlandı

A Day In Sabra and Shatilla

Originally published in Hurriyet Daily News




BEIRUT – Anybody old enough to recall the 1980s would probably also recall the horrific fate of Sabra and Shatilla. These two adjacent Palestinian camps just outside of Beirut had become the setting of the massacre of more than two thousand people in September 1982. Not just men but women and children were mercilessly slaughtered by the Christian Maronite militias, while their Israeli allies watched uncaringly at arm’s length. It was a truly dark episode for mankind.



Almost three decades later, which is just the other day, I had the chance to see Sabra and Shatilla for myself for the first time. And I felt hardly any better than when I first saw the photos of that shocking massacre.



I actually came to Beirut for a brief research on the impact of Turkey’s new foreign policy in the region – a story that I hope to share later. Yet none of my meeting and observations were as eye-opening as the couple of hours I spent in these refugee camps. In fact, nothing that I have seen in a long time was as touching as the old woman in Sabra who was still longing for her parents’ home in Haifa, from which they were expelled in 1948 to live in these destitute camps.



First, a little background: When Israel unleashed its first wave of ethnic cleansing on Palestinian Arabs in 1948, some 700 thousand of them became refugees. In 1967, Israel occupied the remaining part of Palestine, too, creating at least 300,000 more refugees, some of which came to Lebanon. While most Muslims and the Druze of Lebanon felt solidarity with these asylum seekers, Christian Maronites saw them as uninvited guests. When the Palestinians started to arm themselves, becoming a foreign army in Lebanon, the tension further peaked. Finally a civil war broke out in 1975, which would last for 15 years, and lead to brutality by all sides.



So, one could say, Israeli expansionism not only traumatized the Palestinian people, but also tore the Lebanese apart.



Today, the narrow, dark and dirty alleys of Sabra looks like a testimony of that doomed history. This is a giant shantytown where people live literally on top of each other. The three-story “buildings” are made up of bricks and pieces of metal and plastic, and are surrounded by an ugly web of cables. The distance between the blocks is sometimes less than a meter, which means that you can barely see the sky through them.



Not only the sun but also air is scarce in the camps. Most homes don’t have any window. I saw a “kitchen” whose only utensils were a few rusty bawls, and whose floor was flooded by dirty water. “You actually see the camp in its cleanest mood,” said one of the refugees. “In winter, when it rains a lot, water floats all around.”



Yet poverty is not the real source of resentment in here. It is the feeling of oppression (by the Israelis) and discrimination (by the Lebanese). Most Palestinians have simply no legal status in Lebanon. So, they can’t buy or even rent places and even need permits to leave their refugee camps. They are denied access to Lebanese schools and hospitals, a tragedy compensated only partly by the efforts of the United Nations. They are not even second-class citizens, to use that famous term: they are rather sub-humans.



All this plight looks all the more disturbing when compared to Beirut’s extravagant nightlife, which presents a baffling synthesis of the most expensive cars, clothes and accessories you can imagine. This is an all-night-party city, full of fancy restaurants, bars and clubs. I have been to some of those places as well, and met wonderful people there, for whom I wish only the best. But I also wonder what they think, if they ever do, of the plight of Palestinians, which is caused and perpetuated partly by the decisions of their political leaders.



Of course, the same question is even more relevant for Israelis, who enjoy the privileges of their prosperous country, which is built on a country that used to belong to another people. I wish all the best, including peace and security, for the Israelis as well, but I also wonder what they think about the millions of people that they forced out of their homes. Does it really mean anything to them that their heaven is the hell of others? Does it give them any sense of guilt, any feeling of responsibility?



Or is humanity, as some claim, really overrated?



I admit: my visit to Sabra and Shatilla gave me all that cynicism. But it also gave me pride as a Turk, when I saw the poster of Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan, on the walls of Sabra. It was a reminder that my government has stood by the Palestinians, and stood at the right side of history.



That right side is certainly not to call for Israel’s destruction, and support terrorist acts against Israeli civilians, as Iran unacceptably does. But it is also not to worship “Israel’s right to security,” while seeing the Palestinians’ rights as a side issue, as successive American administrations have unbelievably done.



It is rather to stand for justice for all. And if you believe for a moment that justice has been served in the Middle East, I would suggest you to go to Sabra and see it for your self. Facts on the ground are the best antidote to delusions in the mind.

Written by Mustafa Akyol on October 22nd, 2010

Hürriyet Daily News

Sabra-Şatilla’da Erdoğan Portreleri

***



Hatırlayanlar hatırlayacaktır, Beyrut’un azıcık dışında yer alan bu iki komşu Filistinli mülteci kampı 1982 eylülünde korkunç bir katliama sahne olmuştu. İsrail destekli Hıristiyan Falanjist milisler, bu kamplara girip 3 bine yakın masum insanı öldürmüşlerdi.



Aradan geçen 28 yıldan sonra bugün Sabra-Şatilla’da katliam yok ama sefalet var


Burası, özetle, çok sıkışık bir gecekondu mahallesi. Derme-çatma binalar arasındaki mesafe çoğu yerde 1 metreden az. Dahası hiçbir altyapı olmadığı için tüm kablolar havada geziyor. Dolayısıyla Sabra’nın daracık sokaklarından tepeye bakınca gökyüzünü göremiyorsunuz bile.




Bazı evlerin içine girdim, karşılaştığım sefalete şaşırdım. Bir “mutfak” gördüm ki, zemininde pis bir su birikintisi, tezgahında iki tane paslı tencere vardı. Odalar penceresiz, çocuklar çelimsizdi.


Bu düzeyde fakirliğe Türkiye dahil daha pek çok ülkede de yer yer rastlayabilirsiniz. Ama Filistin kamplarındaki en yakıcı şey fakirlik değil, bunun sistematik bir zulüm ile “yaratılmış” olması. Bazıları üç jenerasyondur bu kamplarda yaşayan Filistinliler, sahip oldukları evlerinden İsrail tarafından sürülmüş, sığındıkları Lübnan gibi komşu ülkelerde de insan yerine konmamış haldeler.



Umutlarını ise ya El Fetih’te ya Hamas’a bağlamış durumdalar. Dolayısıyla Sabra-Şatilla’nın kirli sokaklarını Yaser Arafat’ın yahut Şeyh Ahmed Yasin’in posterleri süslüyor.



Bir de Başkakan Erdoğan’ın gülümseyen portreleri…



“Türkiye’den geliyorum” dediğimde de aynı şekilde gülümseyen Filistinli yüzleriyle karşılaştım. Ve ülkemden ilk defa bu kadar gurur duydum.



Bana ve nice milyonlara bu gururu yaşattığınız için teşekkürler Erdoğan, teşekkürler Davutoğlu…


Ve yola devam Türkiye…
  
 Yazar: Mustafa Akyol 'un yazısından alıntılanmıştır.

26 Ekim 2010 tarihli Star gazetesinde yayınlandı.